ရွဟီဒီ

ဘ၀ ပံုစံမွာအဆင့္ ၅ဆင့္ ရွိတယ္။ ပထမ အဆင့္ဘ၀ ကေတာ့ က်ဳပ္တို႔ အခု ၾကံဳေနရသလိုမ်ိဳးေပါ့။တိက်တဲ့ ေဘာင္ ကန္႕သတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ စည္း သတ္မွတ္ထားျခင္းခံရတယ္။စားခ်ိန္တန္ စား၊ အိပ္ခ်ိန္တန္ အိပ္၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့၊ ေနရာတစ္ခုကို သြားဖို႕အစီးအနင္း (ကား၊ ရထား) တို႕ရဲ႕ အကူအညီေတြ လိုတယ္။ သာမန္ သူေတြရဲ႕ ဘ၀ ေပါ့။ ဒုတိယ အဆင့္ဘ၀ ကေတာ့ ခိဇိရ္ နဲ႕ အိလိဂ်ာ တို႕ရဲ႕ ဘ၀ ေတြထဲမွာ ထင္ရွား ေတြ႕ၾကရတယ္။ ဒီ အဆင့္ က သူေတြက်ေတာ့ ေနရာေဒသ အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ တစ္ခ်ိန္တည္း ရွိေနၾကတယ္။ေဘာင္ ကန္႕မထားဘူး။ သူတို႕က အာသာဆႏၵ ကင္း ေနၾကတယ္။ သူေတာ္စင္ေတြရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳေတြကဒီ အဆင့္ ရွိေနမႈကို သက္ေသ ထူေနတယ္။ ၀လီ သူေတာ္စင္ေတြ နာမ္ပိုင္း ခရီးစဥ္မွာ ေပါက္ေျမာက္ သြားခဲ့ရင္ ခိဇိရ္နဲ႕ ေတြ႕ဖြယ္ရွိျပီးသူ႕ထံက တိုက္ရိုက္ ညႊန္ၾကားခ်က္ကို ရႏိုင္သတဲ့။ တတိယအဆင့္ဘ၀ ကေတာ့ အီဆာနဗီ (ေယရူ ခရစ္) ႏွင့္ အီလီယားစ္ နဗီတို႕ရဲ႕ ဘ၀ေတြမွာ ထင္ရွား ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။လူ႕ဘ၀ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ကင္းလြတ္ျပီး ေကာင္းကင္ဘံုမွာ ရွင္သန္ေနၾကတယ္။ ဘ၀ရဲ႕ စတုတၳအဆင့္ ဒီ အဆင့္ကေတာ့ “ရွဟီဒီ” ဆိုတဲ့သာသနာ့ အာဇာနည္ေတြရဲ႕ ဘ၀ ပဲ ျဖစ္တယ္။ ရုိးရုိးေသသြားတဲ့ သူေတြထက္ ရွဟီဒီ ေတြမွာ ပိုျပီး ျမင့္မားတဲ့ ဘ၀ အဆင့္မ်ိဳးရွိတယ္လို႕ ကုရ္အာန္က်မ္း ေတာ္ထဲမွာပါရွိတယ္။ အနႏၱ စြမ္းအားေတာ္ရွင္က သူတို႔ တစ္ေတြကို ေလာကီဘ၀နဲ႕ ဆင္တူတဲ့ ၾကားဘ၀ တစ္ခုကိုခ်ီးျမွင့္ေပးထားတယ္။ သူတို႕အတြက္ ဒုကၡဆင္းရဲဆိုတာ မရွိဘူး။ ရွဟီဒီေတြကေသျခင္းရဲ႕ အရသာကုိ မခံစားၾကရဘူး။ သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕ ေသျပီ ဆိုတာေတာင္ မသိၾကဘူး။ပိုမို ေကာင္းမြန္တဲ့ ကမၻာ တစ္ခုမွာ ေျပာင္းေရႊ႕ ေရာက္ရွိေနျပီး လံုး၀ သုခခ်မ္းသာေတြ ရရွိ ခံစားေနရတယ္လိုပဲ သူတို႔ ထင္ေနၾကတယ္။ ရိုးရိုးေသတဲ့ သူေတြက သူတို႕ေသေနတယ္ ဆိုတာ ကို သိေနေပမယ့္ရွဟီဒီေတြကေတာ့ မသိၾကဘူး။ (ဥပမာ ေျပာရရင္- အိပ္မက္ တစ္ခုမွာ လူ ႏွစ္ဦးက သုခဘံု တမွ်လွပတဲ့ နန္းေတာ္ တစ္ခုထဲမွာ ရွိေနၾကတယ္။ တစ္ဦးကေတာ့ နဲနဲပဲ ေပ်ာ္ရႊင္တယ္။ ဒါက အိပ္မက္ပဲလို႔သူ သိေနလို႔ပဲ။ အိပ္ရာက ႏိုးတာနဲ႕ ေပ်ာက္သြားမွာ မို႕လို႕ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တစ္ဦး ကေတာ့ သူအိပ္မက္ မက္ေနပါလား ဆိုတာကို မသိဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္အသားကုန္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနႏိုင္တယ္) ၾကားခံဘ၀မွာရိုးရိုးေသသူေတြ ခံစားရတဲ့ သုခေတြက ရွဟီဒီေတြခံစားရတဲ့ သုခေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ရင္ မဆိုစေလာက္ပါပဲဗ်ာ။ ဘ၀ရဲ႕ ပဥၥမအဆင့္ကေတာ့ ရိုးရိုး ေသသူေတြရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေလာကအဆင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသသူေတြကက်ဳပ္တို႕ကို အိပ္မက္ထဲမွာ လာဆက္သြယ္တာတို႔၊ ႏိုးၾကားေနခ်ိန္မွာေတာင္ လာ ဆက္သြယ္ တာတို႕က ဒီဘ၀ရဲ႕ သက္ေသ တစ္ခုေပါ့။ အထက္ေဖာ္ျပပါမ်ားက တူရကီလူမ်ိဳး အစၥလာမ့္ ပညာရွိၾကီး “စအီးဒ္ ႏူရ္စီ ” ရဲ႕ “ေရစာလာေအ့ႏူ္းရ္”က်မ္းၾကီး ထဲမွာ ေကာက္ႏုတ္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အစၥလာမ္မွာ ေသတယ္ဆိုတာ “အမဂၤလာ” မဟုတ္ပါဘူး။တကယ္ေတာ့ ေနရာ ဌာန ေျပာင္းသြားျခင္းပါ။ ေလာကီ တာ၀န္ေတြကေန လူတစ္ဦး ကင္းလြတ္တာမ်ိဳးေပါ့။ ထာ၀ရတည္ေနမဲ့ ဘ၀ ကို ဖတ္ေခၚမႈလို႕လဲဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ေသျခင္းဆိုတာလဲ မဟာ ကရုဏာေတာ္ရွင္ အလႅာဟ္ရဲ႕ ကရုဏာ ေတြထဲက တစ္ခုပါပဲ။ ေသျခင္း သာမရွိရင္ က်ဳပ္တို႕ အသက္အရြယ္ အိုမင္းလာတာနဲ႔ အမွ် ဘ၀ရဲ႕ ခက္ထန္ ၾကမ္းတမ္းမႈကို ခံစားၾကရမယ္ေလ။ က်ဳပ္တို႕ မ်က္စိ ေရွ႕မွာတင္ပဲ မိဘေတြနဲ႕အဖိုးအဖြားေတြက ေရာဂါ အစံုစံု၊ ဆင္းရဲ ဒုကၡအဖံုဖံုနဲ႔ ေနၾက ရမွာေပါ့ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ေသျခင္းဆိုတာ ေကာင္းခ်ီး မဂၤလာ တစ္ပါး ပဲ။ အဲဒီ ထဲမွာမွ ရွဟီဒီ ေတြရဲ႕ ေသျခင္းဆိုတာအမြန္ျမတ္ဆံုးပဲေပ့ါ။ ရွဟီဒ္ ျဖစ္သြားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ညီေနာင္ေတြက ေသဆံုး သြားျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။ အရွင္ျမတ္က သူတို႔က ဒုကၡေတြမရွိပဲ ပကတိ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ အျပည့္ရွိတဲ့ ေနရာဌာန တစ္ခုကိုေရြ႕ ေျပာင္းေပးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႕ ထာ၀ရ ရွင္သန္ေနမွာပါ။ (အင္ရွာအလႅာဟ္- တစ္ကမၻာလံုးမွာ ရွိတဲ့ ရွဟီဒီေတြကို အရွင္ျမတ္ျမင့္မားတဲ့ အဆင့္အတန္း ထားရွိေတာ္ မႈပါေစ ။ အာမီန္း )